Ustawa o Narodowym Planie Rozwoju - Rozdział 2

Ustawa o Narodowym Planie Rozwoju - Rozdział 2 Przygotowanie Narodowego Planu Rozwoju

Art. 5 
Przy opracowywaniu Planu uwzględnia się cele zawarte w:

1) narodowej strategii rozwoju regionalnego;

2) strategiach sektorowych;

3) strategiach rozwoju województw;

4) programach wieloletnich, o których mowa w art. 99 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 249, poz. 2104 i Nr 169, poz. 1420 oraz z 2006 r. Nr 45, poz. 319 i Nr 104, poz. 708);

5) koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju;

6) założeniach polityki naukowej i naukowo-technicznej państwa oraz założeniach polityki innowacyjnej państwa.
Art. 6 
1. Długofalowa strategia rozwoju regionalnego kraju jest dokumentem planistycznym określającym cele i kierunki rozwoju regionalnego państwa na okres 25 lat.

2. (uchylony)
Art. 7 
1. Narodowa strategia rozwoju regionalnego jest średniookresowym dokumentem planistycznym określającym uwarunkowania, cele i kierunki wspierania rozwoju regionalnego przez państwo oraz koordynacji polityki sektorowej w województwach.

2. Narodowa strategia rozwoju regionalnego obejmuje okres zgodny z okresem programowania.

3. Narodowa strategia rozwoju regionalnego określa:

1) diagnozę sytuacji społeczno-gospodarczej województw;

2) priorytety operacyjne rozwoju regionalnego;

3) okres obowiązywania strategii;

4) szacunkowe wydatki z publicznych środków krajowych, publicznych środków wspólnotowych i środków prywatnych;

5) system realizacji polityki regionalnej.

4. Narodowa strategia rozwoju regionalnego uwzględnia ustalenia zawarte w:

1) koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju;

2) długofalowej strategii rozwoju regionalnego kraju;

3) strategiach rozwoju województw;

4) planach zagospodarowania przestrzennego województw;

5) programach rządowych;

6) innych programach dotyczących spójności społeczno-gospodarczej.
Art. 8 
1. W celu realizacji Planu tworzy się:

1) sektorowe programy operacyjne;

2) regionalne programy operacyjne;

3) inne programy operacyjne;

4) strategię wykorzystania Funduszu Spójności.

2. Programy, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, są finansowane z publicznych środków krajowych lub współfinansowane z publicznych środków wspólnotowych.

3. Strategia wykorzystania Funduszu Spójności jest współfinansowana z publicznych środków wspólnotowych.

4. Programy i strategia wykorzystania Funduszu Spójności, o których mowa w ust. 1, mogą być również współfinansowane ze środków prywatnych.
Art. 9 
Programy, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1-3, finansowane z publicznych środków krajowych, obejmują okres realizacji Planu i zawierają:

1) diagnozę sytuacji społeczno-gospodarczej sektora bądź województwa, którego dotyczą, z uwzględnieniem zróżnicowań przestrzennych;

2) cel główny i cele szczegółowe zgodne z celami określonymi w Planie;

3) priorytety operacyjne i działania;

4) szacunkowy plan finansowy w podziale na priorytety operacyjne;

5) system realizacji.
Art. 10 
1. Strategia wykorzystania Funduszu Spójności obejmuje okres realizacji Planu i zawiera:

1) diagnozę sytuacji dziedzin, których strategia dotyczy;

2) cel główny i cele szczegółowe;

3) szacunkowy plan finansowy uwzględniający publiczne środki krajowe i publiczne środki wspólnotowe oraz środki prywatne, w tym wkład międzynarodowych instytucji finansowych;

4) szczegółowe rozwiązania dotyczące jej realizacji;

5) prognozę jej oddziaływania na środowisko.

2. Cel główny i cele szczegółowe strategii wykorzystania Funduszu Spójności są zgodne z celami określonymi w Planie.

3. Do strategii wykorzystania Funduszu Spójności dołącza się wstępną listę projektów przewidzianych do finansowania w jej ramach.
Art. 11 
1. Właściwy minister albo zarząd województwa, dla programów, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1-3, przygotowują, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego, uzupełnienie programu uszczegółowiające system realizacji programu.

2. Uzupełnienie programu, dla programów, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2, finansowanych z publicznych środków krajowych zawiera:

1) listę i opis działań;

2) wstępną ocenę działań wykazującą ich spójność z celami priorytetów operacyjnych;

3) wskaźniki monitorowania odnoszące się do programu, priorytetów operacyjnych i działań;

4) rodzaje potencjalnych beneficjentów;

5) szacunkowy plan finansowy odnoszący się do programu, priorytetów operacyjnych i działań;

6) szczegółowe zasady udzielania dofinansowania i jego maksymalną wysokość w ramach działań.

3. Właściwy minister albo zarząd województwa załącza, do uzupełnienia programu:

1) zasady kwalifikacji wydatków, określane w odniesieniu do terminów ich ponoszenia, podmiotu, który je ponosi, oraz kategorii wydatków związanych z realizacją projektu;

2) zasady wyboru projektów w ramach działań, uwzględniające skalę i trwałość korzyści społecznych, gospodarczych i przestrzennych oraz efektywność wykorzystania środków finansowych.

4. Właściwi ministrowie oraz zarządy województw przedkładają uzupełnienia programów do zatwierdzenia przez właściwy komitet monitorujący program, o którym mowa w art. 42.

5. Uzupełnienie programu jest przyjmowane w drodze rozporządzenia właściwego ministra albo w drodze uchwały zarządu województwa.

6. Na podstawie uzupełnienia programu dokonuje się wyboru projektów i zawiera umowy o dofinansowanie projektów z beneficjentami przez instytucję zarządzającą, instytucję wdrażającą lub działającą w imieniu instytucji zarządzającej instytucję pośredniczącą, z zastrzeżeniem ust. 7.

7. W przypadku kiedy instytucja zarządzająca albo instytucja pośrednicząca jest jednocześnie beneficjentem, podstawą dofinansowania projektu jest decyzja podjęta odpowiednio przez właściwego ministra, jeśli pełni funkcję instytucji zarządzającej albo instytucji pośredniczącej, albo przez wojewodę, jeśli pełni funkcję instytucji pośredniczącej.