Ustawa o nasiennictwie - Rozdział 4
Rozdział 4

Wytwarzanie i ocena materiału siewnego

Art. 32. 1. Wytwarzanie materiału siewnego rozpoczyna się od materiału wytworzonego przez hodowcę lub dostawcę danego gatunku lub odmiany i stanowi jedno lub kilka jego rozmnożeń; dla odmiany mieszańcowej wytwarzanie tego materiału obejmuje wytwarzanie składników mieszańca oraz ich krzyżowanie.

2. Przy wytwarzaniu materiału siewnego należy zapewnić w szczególności:

1) utrzymanie tożsamości i czystości odmianowej;

2) ochronę przed porażeniem chorobami i szkodnikami roślin, przenoszonymi przez materiał siewny;

3) uzyskanie materiału siewnego o odpowiedniej dla poszczególnych gatunków i odmian jakości, a w szczególności:

a) o odpowiedniej zdolności kiełkowania, czystości i wielkości zanieczyszczeń, tożsamości gatunkowej i odmianowej oraz zdrowotności,

b) o cechach zewnętrznych odpowiednich dla określonych gatunków i grup roślin;

4) wystarczającą do oceny wielkość partii materiału siewnego.

3. Przy wytwarzaniu materiału siewnego powierzchnia plantacji nasiennych roślin rolniczych nie może być mniejsza niż 0,5 ha.

4. Plantacje nasienne powinny być odpowiednio oznakowane.

Art. 33. 1. Dostawca jest obowiązany:

1) prowadzić dokumentację określającą etapy procesu produkcji, z uwzględnieniem:

a) jakości materiału użytego do produkcji,

b) techniki siewu, sadzenia i pikowania roślin,

c) sposobu rozmnażania i zbioru,

d) terminów i technik pakowania, przechowywania i transportu,

e) zakupu materiału rozmnożeniowego,

f) wielkości produkcji poszczególnych rodzajów materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego,

g) stosowania zabiegów na roślinach z użyciem środków ochrony roślin lub innych zabiegów chemicznych;

2) prowadzić dokumentację dotyczącą roślin zakupionych i otrzymanych od innych dostawców, będących w produkcji i wysłanych do innych dostawców;

3) informować wojewódzkiego inspektora Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa, zwanego dalej "wojewódzkim inspektorem", o wystąpieniu organizmów szkodliwych podlegających obowiązkowi zwalczania na wytwarzanym materiale rozmnożeniowym i nasadzeniowym;

4) umożliwić przeprowadzenie kontroli w zakresie wytwarzania, w tym pobieranie próbek do badań osobom upoważnionym przez wojewódzkiego inspektora;

5) udzielać informacji lub wyjaśnień na żądanie wojewódzkiego inspektora.

2. Dokumentacja, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, powinna być przechowywana przez dostawcę:

1) materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego roślin warzywnych i ozdobnych - przez okres 12 miesięcy po zakończeniu cyklu produkcyjnego;

2) materiału szkółkarskiego - przez okres 3 lat po zakończeniu cyklu produkcyjnego.

Art. 34. 1. Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia, może utworzyć rejon zamknięty wytwarzania materiału siewnego kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany odmian sadzeniaków ziemniaka, zwany dalej "rejonem zamkniętym", mając na względzie uzyskanie odpowiedniej jakości tego materiału.

2. Rejon zamknięty, o którym mowa w ust. 1, tworzy się na wniosek wojewody, po uprzednim uzyskaniu zgody Komisji Europejskiej.

3. Rejon zamknięty obejmuje obszar województwa lub jego część.

4. Minister właściwy do spraw rolnictwa, tworząc rejon zamknięty, określa w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, odmiany i kategorie sadzeniaków ziemniaka, które mogą być uprawiane w tym rejonie.

5. W rejonie zamkniętym obowiązuje zakaz uprawy odmian i kategorii sadzeniaków ziemniaka innych niż określone przez ministra właściwego do spraw rolnictwa.

Art. 35. 1. Oceny materiału siewnego dokonuje, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, wojewódzki inspektor właściwy ze względu na:

1) położenie plantacji - w przypadku oceny polowej;

2) miejsce pobierania próbek - w przypadku oceny laboratoryjnej;

3) miejsce zamieszkania albo siedzibę przedsiębiorcy lub miejsce dokonywania przerobu - w przypadku oceny cech zewnętrznych.

2. Jeżeli wojewódzki inspektor, o którym mowa w ust. 1, nie może dokonać oceny materiału siewnego, Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa, zwany dalej "Głównym Inspektorem", wskaże innego wojewódzkiego inspektora, który dokona oceny tego materiału.

Art. 36. 1. Ocena materiału siewnego:

1) polega na sprawdzeniu, czy uprawy nasienne odpowiadają wymaganiom obowiązującym przy wytwarzaniu materiału siewnego lub czy materiał siewny odpowiada określonym wymaganiom jakościowym;

2) w zależności od gatunku i kategorii roślin, obejmuje wszystkie bądź jedną z następujących ocen:

a) ocenę polową polegającą na sprawdzeniu, czy plantacje nasienne roślin uprawnych spełniają wymagania dotyczące wytwarzania,

b) ocenę laboratoryjną polegającą na sprawdzeniu jakości materiału siewnego,

c) ocenę tożsamości odmianowej polegającą na sprawdzeniu, na każdym etapie wegetacji roślin, czy cechy odmian pozostały niezmienione w procesie rozmnażania, w celu potwierdzenia tożsamości i czystości odmianowej poszczególnych partii materiału siewnego,

d) ocenę cech zewnętrznych polegającą na sprawdzeniu cech materiału siewnego, w zakresie określonych wymagań.

2. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, metody dokonywania oceny polowej, laboratoryjnej sadzeniaków ziemniaka, cech zewnętrznych materiału siewnego oraz metody oceny polowej, laboratoryjnej i tożsamości odmianowej materiału szkółkarskiego, mając na uwadze konieczność oceny tego materiału według jednolitych zasad.

Art. 37. 1. Wniosek o dokonanie oceny materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych składa hodowca lub osoba przez niego upoważniona, która będzie prowadzić obrót tym materiałem, a wniosek o dokonanie oceny materiału szkółkarskiego - dostawca tego materiału.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się do wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na położenie plantacji.

3. Wniosek o dokonanie oceny, o której mowa w ust. 1, z wyłączeniem materiału szkółkarskiego, zawiera:

1) imię, nazwisko i adres miejsca zamieszkania przedsiębiorcy lub producenta albo nazwę i adres jego siedziby;

2) określenie miejsca położenia plantacji, w tym nazwę miejscowości, gminy, powiatu i województwa;

3) nazwę gatunku podaną w języku polskim i po łacinie;

4) nazwę odmiany;

5) formułę mieszańca - w przypadku odmian mieszańcowych;

6) określenie stopnia kwalifikacji wysianego materiału siewnego oraz numer i datę świadectwa jakości materiału siewnego;

7) numer partii materiału siewnego użytego do siewu;

8) informację o wysłaniu bądź niewysłaniu próbki do oceny tożsamości odmianowej;

9) oznaczenie powierzchni plantacji;

10) określenie roku założenia plantacji w przypadku roślin dwu- i wieloletnich;

11) informacje o przedplonie;

12) określenie przewidywanej wielkości zbioru;

13) określenie przewidywanej liczby etykiet;

14) informację, czy plantacja jest kwalifikowana zgodnie z systemem określonym przez OECD;

15) informację, czy plantacja jest kwalifikowana zgodnie z systemem określonym przez Europejską Komisję Gospodarczą Organizacji Narodów Zjednoczonych (UN/ECE) w przypadku sadzeniaków ziemniaka.

4. Do wniosku dołącza się, w przypadku zgłaszania do oceny plantacji:

1) obsianych albo obsadzonych materiałem hodowlanym:

a) oświadczenie hodowcy, że materiał hodowlany został wyprodukowany zgodnie z metodyką hodowli przyjętą dla zgłaszanej odmiany,

b) opis składników mieszańca, przy zgłaszaniu do oceny polowej odmiany mieszańcowej;

2) obsianych albo obsadzonych składnikami mieszańca:

a) oświadczenie hodowcy, że materiał siewny składników mieszańca został wyprodukowany zgodnie z metodyką hodowli przyjętą dla zgłaszanej odmiany mieszańcowej, lub świadectwo kwalifikacji polowej składników mieszańca,

b) opis składników mieszańca;

3) obsianych albo obsadzonych materiałem siewnym kategorii elitarny lub kategorii kwalifikowany:

a) protokół pobrania próbki nasion materiału siewnego do oceny tożsamości odmianowej,

b) oryginał lub uwierzytelnioną kopię świadectwa jakości materiału siewnego użytego do obsiania plantacji,

c) kopię dokumentu zakupu potwierdzającą zgodność z danymi zawartymi w świadectwie jakości, a w szczególności numer partii i numery etykiet materiału siewnego,

d) opis składników mieszańca, przy zgłaszaniu do oceny polowej odmiany mieszańcowej;

4) nasiennych sadzeniaków ziemniaka:

a) świadectwo oceny laboratoryjnej,

b) świadectwo oceny cech zewnętrznych,

c) kopię dokumentu zakupu, potwierdzającą zgodność z danymi zawartymi w świadectwie, a w szczególności numer partii i numery etykiet materiału siewnego;

5) na których odbywa się reprodukcja nasion roślin rolniczych odmian zagranicznych nieprzeznaczonych do obrotu w kraju:

a) świadectwo Międzynarodowego Związku Oceny Nasion (ISTA) lub Stowarzyszenia Agencji Urzędowej Kwalifikacji Nasion (AOSCA), z podaniem wyników wartości siewnej,

b) certyfikat stwierdzający stopień kwalifikacji lub kategorię materiału siewnego,

c) etykietę każdej partii materiału siewnego,

d) umowę na prowadzenie reprodukcji materiału siewnego określającą powierzchnię, jaka powinna być obsiana albo obsadzona, oraz masę zużytego materiału siewnego,

e) pisemną zgodę odpowiednich jednostek państw członkowskich lub trzecich, odpowiedzialnych za prowadzenie kwalifikacji na prowadzenie reprodukcji;

6) materiału szkółkarskiego:

a) oświadczenie hodowcy, że materiał przedbazowy został wyprodukowany zgodnie z metodyką hodowli przyjętą dla zgłoszonej odmiany,

b) świadectwo oceny polowej albo wypis z tego świadectwa,

c) informację o wynikach przeprowadzonych badań.

5. Przy zgłaszaniu odmiany innej niż zarejestrowana w krajowym rejestrze - wnioskodawca dołącza opis odmiany z jednostki zajmującej się rejestracją odmian w danym kraju.

6. Dane, o których mowa w ust. 4 pkt 1 lit. b, pkt 2 lit. b oraz pkt 3 lit. d, nie mogą być udostępniane bez pisemnej zgody hodowcy.

7. Wniosek o dokonanie oceny materiału szkółkarskiego zawiera:

1) imię, nazwisko i adres miejsca zamieszkania dostawcy albo nazwę i adres jego siedziby;

2) informację o:

a) rodzaju materiału szkółkarskiego, jego ilości i powierzchni plantacji,

b) nazwie gatunku, odmiany, podkładki i wstawki,

c) wieku, formie, kategorii, statusie zdrowotności, stopniu kwalifikacji,

d) pochodzeniu tego materiału,

e) miejscu położenia plantacji,

f) przewidywanej liczbie etykiet.

8. W przypadku plantacji wieloletnich składa się jeden wniosek.

9. W przypadku zmiany danych zawartych we wniosku dotyczącym plantacji wieloletnich wnioskodawca informuje o tym wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na położenie plantacji.

10. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, terminy składania wniosków o dokonanie oceny poszczególnych grup roślin lub gatunków, biorąc pod uwagę cechy poszczególnych gatunków.

Art. 38. 1. Materiał siewny roślin rolniczych i warzywnych podlega ocenie polowej i ocenie laboratoryjnej oraz, w zależności od gatunku i kategorii, ocenie tożsamości odmianowej, ocenie cech zewnętrznych, a także ocenie laboratoryjnej sadzeniaków ziemniaka.

2. Oceny polowej roślin rolniczych i warzywnych dokonuje się na plantacjach nasiennych prowadzonych przez przedsiębiorcę lub producenta na podstawie umowy kontraktacyjnej zawartej przez tego przedsiębiorcę.

3. Materiał szkółkarski podlega ocenie polowej, ocenie cech zewnętrznych, a w zależności od gatunku i kategorii tego materiału może podlegać ocenie laboratoryjnej lub ocenie tożsamości odmianowej.

4. Materiał siewny kategorii handlowy podlega ocenie laboratoryjnej.

5. Materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy roślin warzywnych i ozdobnych podlega ocenie polowej i ocenie cech zewnętrznych.

Art. 39. 1. Ocenie tożsamości odmianowej podlega:

1) materiał siewny kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany przeznaczony do reprodukcji;

2) materiał oceniany zgodnie z systemem określonym przez OECD;

3) nie mniej niż 10% ocenianych partii materiału siewnego kategorii standard oraz materiału siewnego kategorii kwalifikowany nieprzeznaczonego do reprodukcji.

2. Przepis ust. 1 nie dotyczy szkółkarskiego materiału siewnego kategorii kwalifikowany i materiału szkółkarskiego CAC oraz sadzeniaków ziemniaka, a także próbek materiału siewnego przeznaczonego do celów doświadczalnych lub do kontroli.

3. Próbki materiału siewnego do oceny tożsamości odmianowej, pobrane przez wojewódzkiego inspektora, przedsiębiorca przesyła do jednostki organizacyjnej Centralnego Ośrodka wskazanej przez tego inspektora po uprzednim ich opakowaniu i oznakowaniu.

4. Nieprzesłanie próbek danej partii materiału siewnego do oceny tożsamości odmianowej albo przesłanie ich po ustalonym terminie stanowi podstawę do:

1) degradacji plantacji do najniższego stopnia kwalifikacji przewidzianego dla danego gatunku;

2) wyłączenia plantacji z oceny przeprowadzanej zgodnie z systemem określonym przez OECD.

5. Jeżeli przy ocenie tożsamości odmianowej zostanie stwierdzony brak tożsamości odmianowej, to brak taki stanowi podstawę do dyskwalifikacji badanej partii.

6. Przepisy ust. 3-5 nie dotyczą szkółkarskiego materiału siewnego kategorii elitarny.

Art. 40. 1. Oceny tożsamości odmianowej, z zastrzeżeniem ust. 4, dokonuje odpłatnie Centralny Ośrodek według systemu oceny określonego przez OECD.

2. Centralny Ośrodek przekazuje Głównemu Inspektorowi informacje o próbkach przyjętych do oceny tożsamości odmianowej.

3. Wyniki oceny tożsamości odmianowej poszczególnych partii materiału siewnego Centralny Ośrodek niezwłocznie przekazuje na piśmie:

1) Głównemu Inspektorowi;

2) przedsiębiorcy;

3) hodowcy.

4. Oceny tożsamości odmianowej szkółkarskiego materiału siewnego kategorii elitarny dokonuje dostawca.

5. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wielkość próbek do oceny tożsamości odmianowej i terminy ich przesyłania, sposób ich pakowania i oznakowania oraz zakres i terminy przekazywania informacji Głównemu Inspektorowi o próbkach przyjętych do oceny tożsamości odmianowej, biorąc pod uwagę zróżnicowanie gatunków roślin rolniczych i warzywnych oraz terminy przyjmowania wniosków o dokonanie oceny materiału siewnego.

6. Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, stawki opłat za dokonanie oceny tożsamości odmianowej, sposób oraz termin ich uiszczania, biorąc pod uwagę koszty oceny tożsamości odmianowej materiału siewnego ponoszone przez Centralny Ośrodek.

Art. 41. 1. Oceny polowej materiału siewnego roślin warzywnych własnych odmian, w celu uznania go za materiał siewny kategorii standard, dokonuje hodowca lub osoby fizyczne przez niego upoważnione.

2. Oceny laboratoryjnej materiału siewnego roślin warzywnych w celu uznania go za materiał siewny kategorii standard mogą dokonywać hodowcy w prowadzonych przez siebie laboratoriach, które uzyskały akredytację wojewódzkiego inspektora.

3. Oceny laboratoryjnej własnego materiału siewnego, z wyłączeniem sadzeniaka ziemniaka, nieprzeznaczonego do dalszej reprodukcji, w celu uznania go za materiał siewny kategorii kwalifikowany albo materiał siewny kategorii handlowy, mogą dokonywać przedsiębiorcy w prowadzonych przez siebie laboratoriach, które uzyskały akredytację wojewódzkiego inspektora.

4. Oceny laboratoryjnej materiału szkółkarskiego mogą dokonywać dostawcy tego materiału w prowadzonych przez siebie laboratoriach, które uzyskały akredytację wojewódzkiego inspektora.

5. Oceny laboratoryjnej, o której mowa w ust. 2-4, mogą dokonywać także niezależne laboratoria, które uzyskały akredytację wojewódzkiego inspektora, przy czym za niezależne laboratorium uznaje się laboratorium, którego działalność nie jest w żaden sposób powiązana z hodowlą, wytwarzaniem, przechowywaniem lub obrotem materiałem siewnym.

6. Wojewódzki inspektor wydaje decyzję w sprawie akredytacji, o której mowa w ust. 2-5, na wniosek hodowcy, producenta, przedsiębiorcy, dostawcy lub niezależnego laboratorium, jeżeli wnioskodawca przestrzega przepisów obowiązujących w nasiennictwie, spełnia warunki niezbędne do dokonania oceny materiału siewnego oraz daje gwarancję rzetelnego jej wykonania.

7. Wojewódzki inspektor jest uprawniony do nadzorowania i kontroli pracy akredytowanych laboratoriów w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących oceny materiału siewnego.

8. W przypadku stwierdzenia, że hodowca, producent, przedsiębiorca, dostawca lub niezależne laboratorium nie spełnia warunków niezbędnych do dokonania oceny, wojewódzki inspektor cofa decyzję o akredytacji albo nakazuje usunięcie stwierdzonych uchybień w określonym terminie.

9. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, warunki niezbędne do otrzymania akredytacji w zakresie oceny laboratoryjnej materiału siewnego oraz sposób i zakres przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 7, mając na względzie warunki lokalowe, wyposażenie techniczne i kwalifikacje zawodowe osób dokonujących czynności związanych z dokonaniem oceny (analityków nasiennych).

Art. 42. 1. Oceny cech zewnętrznych szkółkarskiego materiału siewnego kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany oraz materiału rozmnożeniowego winorośli dokonują dostawcy tego materiału.

2. Oceny polowej i oceny cech zewnętrznych materiału szkółkarskiego CAC oraz materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego roślin warzywnych i ozdobnych dokonują dostawcy tego materiału.

Art. 43. 1. Materiał siewny znajdujący się w obrocie lub przygotowywany do obrotu podlega okresowej ocenie laboratoryjnej w zakresie zdolności kiełkowania.

2. Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia, określi terminy, po upływie których materiał siewny podlega ponownej ocenie laboratoryjnej, mając na względzie właściwości poszczególnych gatunków roślin w zakresie zdolności kiełkowania.

Art. 44. 1. Wojewódzki inspektor może upoważnić do dokonania oceny polowej oraz cech zewnętrznych materiału siewnego pracowników wojewódzkiego inspektoratu, zwanych dalej "upoważnionymi kwalifikatorami".

2. Oceny polowej materiału siewnego kategorii kwalifikowany, z wyłączeniem sadzeniaków ziemniaka i roślin warzywnych, mogą dokonywać również osoby fizyczne akredytowane przez wojewódzkiego inspektora, zwane dalej "akredytowanymi kwalifikatorami".

3. Oceny polowej plantacji obsianej materiałem siewnym, do którego są zastrzeżenia wynikające z oceny tożsamości odmianowej, dokonuje upoważniony kwalifikator.

4. Próbki do oceny materiału siewnego, na wniosek zainteresowanego podmiotu, pobierają:

1) wojewódzki inspektor albo upoważnieni przez niego pracownicy wojewódzkiego inspektoratu, zwani dalej "upoważnionymi próbobiorcami", albo

2) akredytowane przez wojewódzkiego inspektora osoby, zwane dalej "akredytowanymi próbobiorcami".

5. Akredytowani kwalifikatorzy oraz akredytowani próbobiorcy wykonują czynności, o których mowa w ust. 2 i ust. 4 pkt 2, w ramach stosunku pracy.

6. Upoważnieni kwalifikatorzy lub upoważnieni próbobiorcy dokonują oceny lub pobierają próbki w ramach swoich czynności służbowych.

7. Próbki materiału siewnego z partii, dla których wystawia się świadectwo międzynarodowe ISTA, powinny być pobierane przez osoby upoważnione przez kierownika pracowni oceny nasion wojewódzkiego laboratorium Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa, posiadającej akredytację ISTA.

Art. 45. 1. Decyzję w sprawie udzielenia akredytacji w zakresie oceny polowej dotyczącej poszczególnych grup roślin oraz kategorii i stopni kwalifikacji materiału siewnego lub akredytacji próbobiorców wydaje wojewódzki inspektor, na wniosek zainteresowanej osoby.

2. Akredytacja, o której mowa w art. 44 ust. 2 i ust. 4 pkt 2, może być udzielona, jeżeli zainteresowana osoba odbyła szkolenie organizowane przez wojewódzkiego inspektora w zakresie oceny lub pobierania próbek materiału siewnego, zdała egzamin i otrzymała zaświadczenie o ukończeniu szkolenia oraz daje gwarancję rzetelnego wykonania powierzonych zadań.

3. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 2, jest ważne przez okres 5 lat od dnia jego wydania.

4. Wojewódzki inspektor cofa decyzję o udzieleniu akredytacji, jeżeli akredytowany kwalifikator lub akredytowany próbobiorca nie przestrzega przepisów w zakresie oceny i pobierania próbek materiału siewnego lub zaświadczenie, o którym mowa w ust. 2, utraciło ważność.

5. Do upoważnionych kwalifikatorów i upoważnionych próbobiorców przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.

6. Wojewódzki inspektor jest uprawniony do kontroli czynności akredytowanych kwalifikatorów i akredytowanych próbobiorców w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących oceny lub pobierania próbek materiału siewnego.

7. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, zakres szkoleń oraz sposób przeprowadzenia egzaminu, o których mowa w ust. 2, oraz sposób i zakres przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 6, mając na uwadze konieczność dokonywania prawidłowej oceny materiału siewnego.

Art. 46. 1. Pobieranie próbek i ocenę laboratoryjną przeprowadza się zgodnie z metodyką określoną przez ISTA lub Europejską Śródziemnomorską Organizację Ochrony Roślin (EPPO).

2. Próbki materiału siewnego do oceny pobiera się w obecności przedsiębiorcy, dostawcy lub osoby przez niego upoważnionej.

3. Z pobrania próbek sporządza się protokół, który zawiera w szczególności:

1) numer identyfikacyjny właściciela partii;

2) określenie gatunku i odmiany;

3) oznaczenie stopnia kwalifikacji;

4) numer partii;

5) datę pobrania próbki;

6) informację o wielkości partii;

7) podpisy właściciela partii lub osoby upoważnionej i próbobiorcy.

4. Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia, określi wzór protokołu, o którym mowa w ust. 3, mając na względzie identyfikację partii materiału siewnego.

Art. 47. 1. Na podstawie wyników poszczególnych ocen materiału siewnego, z wyjątkiem oceny tożsamości odmianowej oraz oceny, o której mowa w art. 42, podmiot dokonujący oceny wydaje:

1) świadectwo o uznaniu materiału siewnego zgodnie z wnioskiem albo

2) świadectwo o uznaniu materiału siewnego w niższym stopniu niż określono we wniosku - w przypadku degradacji materiału siewnego, albo

3) pisemną informację, że materiał siewny nie spełnia wymagań - w przypadku dyskwalifikacji materiału siewnego.

2. Świadectwo o uznaniu materiału siewnego po ocenie laboratoryjnej wydaje się dla każdej ocenianej partii materiału siewnego z wyjątkiem oceny okresowej, o której mowa w art. 43 ust. 1, po dokonaniu której wydaje się informację o zdolności kiełkowania.

3. Świadectwo o uznaniu materiału siewnego albo informacja, że materiał siewny nie spełnia wymagań, zawiera w szczególności:

1) numer i datę jego wydania;

2) oznaczenie podmiotu wydającego świadectwo;

3) oznaczenie podmiotu zgłaszającego materiał siewny do oceny;

4) określenie nazwy gatunku i odmiany;

5) numer partii wysianego albo ocenionego materiału siewnego;

6) informację o wielkości plantacji lub partii;

7) informację o wyniku ocenianego materiału siewnego.

4. Na podstawie świadectw oceny materiału szkółkarskiego i materiału rozmnożeniowego winorośli dostawcy tego materiału wydają wypis z tych świadectw.

5. Wypis ze świadectwa dołącza się do każdej przesyłki materiału szkółkarskiego i materiału rozmnożeniowego winorośli zawierającej jedną lub kilka partii materiału.

6. Dostawca jest obowiązany przechowywać kopie wypisów ze świadectw przez okres trzech lat od dnia ich wydania.

7. Partię materiału siewnego, z zastrzeżeniem ust. 8, wytworzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oznacza się numerem, którego pierwsza cyfra oznacza rok zbioru, a w przypadku partii łączonych rok łączenia, a kolejne cyfry oznaczają numer w rejestrze przedsiębiorców; po tych cyfrach stawia się ukośnik, a następnie wpisuje własne oznaczenie literowe lub cyfrowe tworzonej przez przedsiębiorcę partii materiału siewnego.

8. Partię materiału szkółkarskiego, materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego roślin warzywnych i ozdobnych dostawca oznacza w sposób umożliwiający identyfikację tego materiału.

9. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wzory świadectw i informacji, o których mowa w ust. 2 i 3, oraz wzór wypisu, o którym mowa w ust. 4, biorąc pod uwagę różne metody dokonywania oceny materiału siewnego.

Art. 48. 1. Za materiał siewny kategorii elitarny lub kategorii kwalifikowany uznaje się materiał siewny odpowiadający wymaganiom w zakresie wytwarzania i jakości:

1) odmian wpisanych do krajowego rejestru lub odpowiedniego wspólnotowego katalogu oraz składników odmian mieszańcowych roślin rolniczych i warzywnych;

2) odmian sadowniczych wpisanych do krajowego rejestru, odpowiednich rejestrów państw członkowskich lub państw trzecich;

3) odmian winorośli wpisanych do krajowego rejestru, odpowiednich rejestrów państw członkowskich lub wspólnotowego katalogu;

4) odmian rolniczych i warzywnych skreślonych z krajowego rejestru, po dniu złożenia wniosku o dokonanie oceny materiału siewnego, jeżeli zostanie uznany za materiał siewny w najniższym stopniu lub kategorii przewidzianych dla gatunku;

5) odmian niewpisanych do krajowego rejestru, dopuszczonych do obrotu na podstawie art. 57 ust. 5;

6) odmian niewpisanych do krajowego rejestru i wytwarzanych w celu sprzedaży do państw trzecich;

7) odmian wpisanych do krajowego rejestru i wytwarzanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z przeznaczeniem do obrotu w innych państwach członkowskich.

2. Za materiał siewny kategorii standard uznaje się materiał siewny odpowiadający wymaganiom w zakresie wytwarzania i jakości:

1) odmian warzywnych wpisanych do krajowego rejestru lub wspólnotowego katalogu;

2) odmian winorośli wpisanych do krajowego rejestru, rejestrów państw członkowskich lub wspólnotowego katalogu.

3. Wojewódzki inspektor może, w drodze decyzji, zakazać hodowcy uznawania materiału siewnego roślin warzywnych danej odmiany za materiał siewny kategorii standard, jeżeli w materiale tym stwierdzono brak tożsamości odmianowej.

4. Za materiał szkółkarski CAC uznaje się materiał odpowiadający wymaganiom w zakresie jego wytwarzania i jakości:

1) odmian tradycyjnie uprawianych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

2) odmian chronionych na podstawie przepisów o ochronie prawnej odmian, lub

3) odmian wpisanych do krajowego rejestru, rejestru państw członkowskich lub państw trzecich, lub

4) odmian znajdujących się na liście dostawcy i opisanych przez niego.

5. Za materiał rozmnożeniowy roślin warzywnych uznaje się materiał uzyskany z materiału siewnego kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany lub kategorii standard.

6. Za materiał rozmnożeniowy roślin ozdobnych uznaje się materiał siewny określonych gatunków lub odmian znajdujących się na liście dostawcy i opisanych przez niego.

7. Za materiał siewny kategorii handlowy uznaje się materiał siewny odpowiadający wymaganiom jakościowym poszczególnych gatunków roślin rolniczych.

8. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wykaz gatunków roślin rolniczych, których materiał siewny może być uznany za materiał siewny kategorii handlowy, oraz wymagania jakościowe dla tego materiału, mając na względzie konieczność zapewnienia wystarczającej ilości materiału siewnego tych gatunków.

Art. 49. 1. Za mieszankę materiału siewnego uznaje się mieszankę sporządzoną z dopuszczonego do obrotu materiału siewnego, o określonym przez przedsiębiorcę składzie tej mieszanki.

2. Świadectwo o uznaniu mieszanki materiału siewnego, o której mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie świadectw oceny laboratoryjnej poszczególnych składników tej mieszanki, określając procentowy udział tych składników w mieszance.

3. W skład mieszanki materiału siewnego mogą wchodzić:

1) różne gatunki roślin uprawnych (mieszanka gatunkowa);

2) różne odmiany jednego gatunku (mieszanka odmianowa).

4. Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia, określi skład gatunkowy i typ użytkowania mieszanek, mając na uwadze obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej.

Art. 50. Za równoważne świadectwom, o których mowa w art. 47 ust. 1, uznaje się dokumenty dotyczące oceny materiału siewnego wystawione za granicą:

1) świadectwo jakości wystawione przez ISTA oraz Stowarzyszenie Agencji Urzędowej Kwalifikacji Nasion - AOSCA;

2) certyfikat oceny polowej;

3) etykiety urzędowe jednostek odpowiedzialnych za prowadzenie kwalifikacji w państwie członkowskim lub w państwie trzecim przewidziane dla poszczególnych kategorii materiału siewnego;

4) świadectwo jakości wystawione przez upoważnioną firmę nasienną dla każdej partii materiału siewnego kategorii standard;

5) świadectwo jakości wystawione przez właściwy dla danego państwa urząd kwalifikacyjny - w przypadku sadzeniaków ziemniaka;

6) świadectwo oceny polowej wystawione przez właściwe urzędy albo upoważnione instytucje - w przypadku materiału szkółkarskiego.

Art. 51. 1. Za pobranie próbek i ocenę materiału siewnego dokonywaną przez wojewódzkiego inspektora pobiera się opłatę.

2. Opłatę, o której mowa w ust. 1, pobiera się również w przypadku, gdy pobrania próbek lub oceny materiału siewnego nie można było dokonać z winy wnioskodawcy.

3. Opłaty, o których mowa w ust. 1 i 2, stanowią dochód budżetu państwa.

Art. 52. 1. Jeżeli zainteresowany nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w świadectwie albo informacji, które zostały wystawione przez akredytowane podmioty, może zwrócić się do właściwego wojewódzkiego inspektora z wnioskiem o ponowne dokonanie oceny.

2. Jeżeli zainteresowany nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w świadectwie albo informacji, które zostały wystawione przez wojewódzkiego inspektora, może zwrócić się do Głównego Inspektora z wnioskiem o ponowne dokonanie oceny.

3. Po ponownym dokonaniu oceny wydaje się świadectwo albo informację, które są ostateczne.

4. Wniosek, o którym mowa w ust. 1 lub 2, należy złożyć w terminie 7 dni, a w przypadku:

1) oceny polowej lub oceny cech zewnętrznych - w terminie 3 dni;

2) oceny polowej mieszańca kukurydzy - w terminie 1 dnia.

5. Termin złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 4, biegnie od dnia otrzymania świadectwa lub informacji.

6. Za dokonanie ponownej oceny pobiera się opłatę, która w przypadku stwierdzenia zasadności złożonego wniosku podlega zwrotowi; opłata ta stanowi dochód budżetu państwa.

7. Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za dokonanie oceny, o której mowa w ust. 6 oraz w art. 51 ust. 1, i za pobieranie próbek materiału siewnego, biorąc pod uwagę koszty poniesione na dojazd do plantacji lub miejsca pobrania próbki, czas potrzebny na dokonanie oceny lub pobranie próbki, zużycie materiałów, odczynników stosowanych w trakcie dokonania oceny lub pobrania próbki oraz gatunek, grupę roślin i rodzaj dokonywanej oceny.

Art. 53. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowe wymagania dotyczące wytwarzania materiału siewnego roślin rolniczych, warzywnych, sadowniczych i winorośli, z uwzględnieniem w szczególności:

a) liczby i terminów dokonywanych ocen stanu plantacji w odniesieniu do poszczególnych grup roślin i gatunków,

b) izolacji przestrzennej od innych upraw, czystości gatunkowej i odmianowej, wieku roślin sadowniczych, zdrowotności oraz zmianowania roślin,

c) sposobu oznaczania plantacji nasiennych,

2) szczegółowe wymagania dotyczące jakości materiału siewnego roślin rolniczych, warzywnych i sadowniczych oraz materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego roślin warzywnych, ozdobnych i winorośli,

3) dopuszczalną wielkość partii materiału siewnego w obrocie,

4) ilość rozmnożeń dla poszczególnych grup roślin materiału siewnego, uwzględniając opis kategorii i stopni

- biorąc pod uwagę specyfikę wytwarzania poszczególnych grup i gatunków roślin.